Het werk van Malou Busser straalt een zekere weemoed uit. Een primair gevoel, veroorzaakt door de dreigende verdwijning van de relatie tussen de natuur en de mens.
Door het gebruik van verschillende, vaak contrasterende technieken wordt de aanwezige spanning tussen natuur en techniek verbeeld. Enerzijds is er de fotografie die in haar werk vaak als zuiver registratie medium wordt gebruikt. Daarnaast wordt er door de geschilderde en geborduurde onderdelen een meer emotionele toets zichtbaar.
Is het bij een eerste kennismaking met Malou’s werk niet onmiddellijk duidelijk wat we precies zien, gaanderweg lijken de kunstwerken uiting te geven aan een status quo, een tijdelijk maar wankel bestand in een wereld vol conflicten.
Zonder te moraliseren, laat Malou Busser ons de relatie tussen natuur en techniek in haar volle complexiteit zien en geeft ze onze ogen de kost.
Ter gelegenheid van de expositie in het UMC St. Radboud, schreef
Daan van Speijbroeck (kunstcoördinator) onderstaande tekst.
English / Dutch / German
English version
When initially seeing the work of Malou Busser we are often caught off
balance, unsure what exactly we are looking act. Best defined as a view
through space or time, where the natural and built environment converge.
Or rather, the encroaching technology intrudes on and represses the
relative order of the natural environment. The aggression, shameless in
the confrontation, is both emphasized and tempered in the work of Malou Busser. The artwork seems to express a status quo, reflecting the delicate balance with the use of images, generally figurative, carefully cut-out and
static.
Photography, an ideal medium by which to illustrate technical intervention,
is combined, though not compulsively, with painted landscapes. The smooth surface of the photo and the harsher layers of paint reinforce the contrast.
The human element is not completely absent, though at first sight inconspicuous and subtly present, the embroidered components testifying
the hand of the artist seemingly at odds with her surroundings. The rare appearance of a human figure, usually the artist herself, appears to be
trying to forge a link between the two elements as she tries to establish
her place in the picture.
Without moralising, Malou Busser shows us the relationship between
nature and technique in its full complexity and gives our eyes something
upon which to feast.
Nederlandse versie
Bij het bekijken van het werk van Malou Busser knipperen we dooreens
eerst even met de ogen, op zoek naar de juiste instelling ervan. Dit heeft
te maken met een niet onmiddellijk beseffen van wat we te zien krijgen.
Het valt misschien het bondigst te omschrijven met ‘een doorkijk in de
ruimte of de tijd’. Er komen immers steeds twee werelden samen: de
natuur en de opgebouwde of nog in opbouw zijnde omgeving. Of eerder
dan een samenkomen, doet zich een ingrijpen en een verdringen door de oprukkende techniek voor: een overrompeling van de al min of meer
geordende natuur. Zijn het geen hijskranen die daar voor zorgen, dan
zijn het auto’s of moto’s. De agressie, het ongegeneerde in dergelijke confrontatie, wordt intussen zowel onderstreept als getemperd. Zo lijken
de kunstwerken uiting te geven aan een status quo, aan een wankel
bestand dat is bereikt – opgeroepen door het allom figuratieve, de
zorgvuldige uitsnijdingen en het statische van de gebruikte beelden.
Fotografie – bij uitstek geschikt om de technische ingreep weer te geven
en te onderbouwen, maar niet dwangmatig gehanteerd – wordt in
eenzelfde werk met geschilderde landschappelijkheid gecombineerd. Het
gladde oppervlak van de foto’s en de ruwere huid van de verflagen
versterken het contrast. De menselijkheid is echter niet helemaal
verdwenen, al lijkt ze onder druk te staan. Op het eerste gezicht
onopvallend en subtiel aanwezig maar tegelijk als medium eerder vreemd binnen de doeken, wordt door geborduurde onderdelen – getuigend van
de hand van de kunstenaar - het menselijke opgeroepen. Dezelfde
dimensie ervaren we heel direct in een eerder uitzonderlijk voorkomen
van een menselijke figuur. En het is dan meestal de kunstenaar zelf,
bijna statisch, alsof ze een plaats voor zichzelf in het geheel tracht vast
te stellen, of via een beweeglijke houding als het ware in een poging de
band tussen de beide componenten in haar werk te smeden.
Zonder te moraliseren, laat Malou Busser ons de relatie tussen natuur en techniek in haar volle complexiteit zien en geeft ze onze ogen de kost.
Deutsche Übersetzung
Wenn wir das Werk von Malou Busser zum ersten Mal betrachten,
sind wir im Anfang unsicher weil wir nicht erkennen was wir zu sehen bekommen. Man könnte es umschreiben als einen Durchblick in Raum
und Zeit. Oder vielleicht auch als ein Zusammentreffen einer Verdrängung
der unberührten Natur durch die dahinschreitende Technik. Die Aggression, unverschämt in eine derartige Gegenüberstellung, ist sowohl betont als gedämpft in das Werk von Malou Busser. Ihre Kunstwerke erscheinen ein Status quo zum Ausdruck zu bringen, zeigen ein unbeständiges
Gleichgewicht, herbeigerufen durch die Verwendung von figuratieve,
sorgfältig ausgeschnittene und statische Bilder.
Die Fotografie, überaus geeeignet um den technischen Eingriff zu zeigen, obwohl nicht zwangsmässig durchgeführt, wird kombiniert mit
landschaftlichen Gemälden. Die glatte Oberfläche der Lichtbilder und die
rohere Haut der Farbeschichten verstärken den Kontrast.
Das menschliche Element ist nicht ganz verschwunden; jedoch auf den
ersten Blick unscheinbar und subtil anwesend aber zugleich veräusserlich zeugen die gestickte Bestandteile die Hand der Künstlerin. Sie selbst
versucht gleichsam die Verbindung zwischen die beiden Komponenten in
ihr Werk zu schmieden, als trachte sie einen Platz für sich selber darin zu sichern.
Ohne zu moralisieren zeigt Malou Busser uns die Beziehung zwischen
Natur und Technik in ihre vollständige Komplexität; ein Geschenk für
die Augen.